تارنگار رسمی شعرمیتراییک درایران

آرام در حکمت شادان ملکوت    

                       برای :سیروس رادمنش

       (1)

یکشنبه بود و شهریور و شرجی

نه برگی بر زمین که می بایست ریخته شود

و نه آب و جاروب جلوی در خانه یی.

هفتکل

جلجتای کسی ست

که برای ما یحیای معمدان بود

او

شبی در زمین آرام گرفت

که طوفان بود و شن بود و باران شهریوری!

(2)

عبهر روزبهانی

چشم سوم سیروس بود

که  می چکید تن اش را روی لحد

استغاثه تا

-        امن یجیب مضطر اذا الدعا و یکشف السو

تا خداوند

گناهان کوچک اش را به او تحویل دهد

(3)

و  قلب من  ،  متحول تر شد

وقتی کبوترسفید 

  اولین تلقین اش را  زمزمه کرد

حالا

 تا فرصت هست

بیا 

  تمام دین ها را به تمام چشم ها برسانیم!

(4)

شهریور  شرم گناهان ما بود

تا

آب شویم و کوچک تر

تا سر به زیرمان کند.

چقدر آخرین شمایل دوست

به شکل غریب صلیب است!

(5)

حالا بیارام

ای رامشگر کلام!

-         بیارام!

در حکمت شادان ملکوت!

 *******************

۱/۷/۱۳۷۸صادق کریمی/اهواز