تارنگار رسمی شعرمیتراییک درایران

میانِ نه این و نه آن

(1)

دنیا، خواب عمیقی ست ، برای فرزانگان

برای تو ، که آنسوی آب ، بودی اٌ

من

یارِغارِگریه های تو بودم

چه قدر عین ِ ماه ، به زمین  نزدیک تری !

مثل افتادن ِ سیب ِ چهره اَت

در دست های من

حالا تویی ! اُرکیدِه طوبایِ نچیدنی !

(2)

-- بانو!

ای  برآمده ازآب هایِ جهان!

گیر کرده اَم ، بدجور

میان نرم و زمخت

-- میان نه این و نه آن --  

که این سالیان ، سه قرن برمحاسن اَم  گذشت

(3)

ببین !

ببین !چگونه پروانه می شوم روی گیس هایت !

دوباره صعود، برقافِ بوسه هات

دوباره سیب، سقوط

ازشاخه های ِ شانه اَم

دوباره لرز می گیرم ، دوباره تب

آیه  آیه  می شوی  برسینه اَم

رنگ می گیرم  ، غروب می شوم در آب

تو  می شوی ، تنها بهانه برایِ:

«لولاک لما خلقت الافلاکِ » ، تا:

تسلیم آسمان در دست هایِ کوچک اَت

(4)

حالا

میان دود و اسپند

میان تصنیف ِ غمگینِ خلوت مان

میان  بوسه و اشک

دور می شویم از هم

دور می شوی از من

صدا می شوم ازخاکستراَت، صدا

و ندا یی ،که ازآسمان  آمده است :

-- تو با نیش عقرب زرد

درخوابی عمیق