تارنگار رسمی شعرمیتراییک درایران

صادق‌كريمي در اولين مجموعه خود با نام «آخرين پياده جهان» با بهره‌گيري از موقعيت سرشار تصاوير و فضاهاي متفاوت موفق شده از اندوهي درگير و دروني بگويد‌كه در عين حال حس‌ستيزه‌ جويي او را نيز به صورتي بي‌واسطه به مخاطب مي‌نماياند:

خوانشي نوروزين، بر سماع مدرن

(نقدي ادبي بر شعرِ «ماراتن» سروده صادق كريمي، شاعر معاصر)

مقدمه: يك شعر، در 2 نشست خوانده شد. يكي در «خانه هنر» (در اهواز) كه ديگران شنيدند و ديگري در انجمن ادبي «خروش كارون» كه من شنيدم.

رضابختیاری اصل:

شعر كريمي شعري حسي، عصبي، پرخاشگر، با طنزي درشت و خشمناك است كه مي كوشد جهان را بدان صورتي كه هست با تمامي گند و كثافتش به ما بنماياند نه آنچنان كه بايد باشد. او با تخيل سرشارش هيچ پديده‌اي را از تيغ بي‌دريغ شعرش در امان نمي‌گذارد.

آخرين پياده جهان در دايره اسطوره

[ گزارشي از اسطوره در شعر صادق كريمي با مقدمه اي درباره اسطوره ]                                           [ چاپ شده در هفته نامه همدلی- 4بهمن 1383- شماره 137]

                                                                          به قلم : منصور  محرابي فر

در شعر پاسارگاد تا پاريس از اسطوره هاي معاصر و يا شخصيت معاصر كه حالت اسطوره اي يافته اند، بسيار زيبا در كنار هم مي نشينند......

 «چه اشكالي  داشت/ به پاسارگاد برويم/ با كورش گفت و گويي داشته باشيم/ يا اسكندر مقدوني را/ به دادگاه خانواده احضار كنيم/ تا معشوقه‌اش را طلاق دهد/ چه اشكالي  داشت وقتي يزد گرد سوم را  ديديم/ تا مي خورد/ كتكش بزنيم/ و در ادامه با مكتبي عليه بوديسم مي گويد: « چه اشكالي داشت/مجسمه بودا را/ به حالت ايستاده بسازند» و به دفاع از « ژرژ دانو برونو» مي خواهد كه اجازه بدهند «در كليسا كنفرانس دهد» و بعد به اعتراض به ديكتاتوري جهاني مي خواهد كه « هيتلر/ دبير كل سازمان ملل شود»

راه حل دوم: دوئل است

شعر خوزستان، كانون جوشش اشراق ايراني است·      

    [چاپ شده در هفته‌نامه فجر/ شماره 273/ 13 دي ماه 1379